Ба номи Тӯрақул Зеҳнӣ — забоншинос, шоир ва луғатнигори забони тоҷикӣ — таъсис ёфтааст, то яке аз қадимтарин забонҳои зиндаи ҷаҳонро дар асри ояндааш — рақамӣ, ҷаҳонӣ ва мошинхон — нигоҳ дорад ва ривоҷ диҳад.
Дар тӯли як умр, забони тоҷикӣ бо се тарзи гуногун навишта шуд. Зеҳнӣ суханро дар ҳар дигаргунӣ сабт кард — ва ҳеҷ чизро гум накард.
Дигаргунии оянда амиқтарин хоҳад буд. Бунёди Зеҳнӣ барои он вуҷуд дорад, ки вақте забон ба додаҳо табдил меёбад, сухан боз ҳам комил мерасад.
{{ p.body }}
Аз бозорҳои Самарқанд, калимаҳои форсӣ бо роҳҳои корвонӣ ба гуфтори ҳаррӯзаи ҷаҳон роҳ ёфтанд.
Вақфҳо, бурсияҳо ва ҳадияҳои таҷриба меросеро, ки ба ҳама тааллуқ дорад, пойдор медоранд. Аз оғози сӯҳбат бо шумо ифтихор хоҳем кард.
{{ aJourney }}